Mijn Nieuwe-Woorden-Kalender legt me vandaag uit dat autochtoniseren wordt "gezegd van allochtonen die goed integreren en zich in hun doen en laten geheel conformeren aan het landseigen van hun nieuwe vaderland." Heerlijk om vandaag het levend voorbeeld te zien rijden: een bestelbusje met een Turks en een Oranje vlaggetje wapperend uit de ramen. (of zou dan dat Turkse vlaggetje af doen aan het autotoniseren? ik vind van niet)

De postzegel en muntenwinkel (sowieso een prachtig fenomeen) bij mij in de buurt zou toch een iets beter marketingbeleid kunnen voeren. Nu al (eigenlijk nu nog, vrees ik) staat er prominent in de etalage: Kerstaanbieding!

De zon schijnt. Ik kan uren zitten lezen op het balkon zonder ijshandjes. De terrasjes zitten meteen vol. Een man stookt een vuurtje aan de werf. De mailtjes krijgen weer een vrolijke noot. En ik probeer mijn nieuwe hakjes.

Bas Haring is een held, mijn held. Ik ben gek op boeken lezen. Meerdere schrijvers krijgen het voor elkaar mijn concentratie uren vast te houden. Uren achter elkaar soms. Geen probleem. J.K. Rowling heeft mij een aardig tijdje aan bank en bladzijdes gekluisterd gehouden, om maar een voorbeeld aan te halen, Tom Lanoye waarschijnlijk nog wel meer. Maar Bas Haring is anders. Zijn boek ‘Voor een echt succesvol leven’ houdt ook na het lezen mijn concentratie en aandacht. Zoveel simpele waarheden, overdenkingen en vooral vragen. Zoveel om over na te denken. Vioolkrabben, pauwen, patiencespelers en hoogleraren in wonderlijke verbanden samengebracht. Hopelijk blijft zijn drang iets aan de wereld mee te geven nog even bestaan. Meer!

Samen in het Vondelpark wandelen. Als mensen om je moeten lachen. Biertjes of thee drinken. Plannen maken. Op de bank zitten nagenieten van een heerlijke dag. Als je warme douche het weer doet. Cadeautjes kopen. Handkusje. Schone lakens.

Zag ik dat echt goed?
- binnen een half uur twee auto’s die heel hard en ver achteruit rijden
- een man die in de trein na het bellen z’n telefoon in z’n sok stopt
- een volwassen universiteitsmedewerker met twee vlechtjes (een man ja)
- een andere man in een bruine leren broek
- een spreker die tijdens een lezing ‘spullenboel’ als stopwoord blijkt te hebben

Balend van folderbezorgers en vallende fietsen gooi ik mopperend een bundel post op de grond. Terwijl ik me buk om m’n fietstas op te hijsen hoor ik achter me een stemmetje: ‘Gaat het mevrouw? Zal ik even helpen?’ En twee kleine handjes pakken mijn post en duwen tegen m’n fiets. Zo’n meisje maakt echt je hele dag weer goed.

Dat het burgemeestersreferendum in Utrecht een farce is, daar zijn zelfs de kandidaten het over eens. Twee mannen, van middelbare leeftijd, van dezelfde partij, met dezelfde studie-achtergrond, wat een saaiheid.
Het levert wel weer creatieve vondsten op straat op: de poster met de hoofden van beide mannen was beklad met de woorden ‘lood’ en ‘oud ijzer’. Subtiele waarheid. Ik stem blanco.

Dit lied!  Dit enige singletje wat ik me kan herinneren op de oranje draagbare singleplatenspeler van m’n opa. Zomaar tijdens het zappen op stadstv Utrecht. Ooh!

Hee, kom aan, blijf niet staan en loop me achterna
Door de straat, over ‘t plein met je tingel tamboerijn,
Met je hand vol geld en je hercules held,
Je haren in de wind en alles wat je vindt
En wie je ook bent, koningin of president,
Bajes-klanten, figuranten en een hoempa pa band,
Iedereen doet mee of ie ‘t wil ja of nee,
Elk clubje en partij, alles hoort erbij.
Kom en loop me achterna, met je griep en hernia,
Niet te vlug, niet te snel, met je ping pong spel,
Met je loensende blik naar de vrouwen dun en dik,
Je allerbeste raad en je dronken kameraad.
Vers 2:
Hee, kom aan, laat ons gaan met een warme liefdestraan,
Met twaalf tuinkabouters en de bond zonder naam,
Met het mes op je keel, met mijn part en deel,
Je vuur en je vlam en de hele rataplan
Zijn w’op weg met de vijand en z’n houten kanon,
Met toeters en met bellen en een hele grote trom,
Met gevoel voor wat humor en de dorpsharmonie,
De hoop op de vrede en wat weet ik al niet.
Dus kom aan en ga mee over land en over zee,
Naar de de straat waar ik woon, alle stoepen die zijn schoon,
Naar m’n huis, naar m’n tuin,
Naar m’n tulpen rood en bruin,
Naar m’n achterbalkon, daar ligt ze in de zon.
diedeel die die die enz. enz enz.

Utrecht centrum, donderdagnacht een uur of 3, jongen tegen meisje:
"Wat weet jij nou van het studentenleven joh. Ik heb vandaag pannenkoeken gebakken met een kaasschaaf!"

Gelukkig ben ik van die ongemakken binnenkort af .